Mimów x2 razy, poproszę

Takich jak we wczorajszy niedzielny wieczór w Teatrze Na Woli w Warszawie. Anetka czujnie wypatrzyła spektakl, medialnie ometkowany jako „teatr fizyczny i pantomima nowoczesna na tle czarnej groteski, surowej ciele­sności i poetycznej kruchości”. Do miasta zajechał bowiem czeski zespół Teatro Tantehorse, założony przez Miřenkę Čechową i Radima Vizvarego i wystawili dwie rzeczy, które mimo mojego analfa­betyzmu na tym obszarze sztuki, wstrząsnęły moją szyszynką.

Dante — Light in a Darknes

„Death of the Marquis de Sade: On the Dark Road” obejrzałem w półśnie, wstrząsany głównie słabością fizyczną wywołaną porannym nurko­waniem. Czasem na scenie widziałem po sześć postaci, czasem trzy, a czasem sny własnej podświa­domości. Mam swoją inter­pretację pantomimy scenicznej, która tak się różni od inter­pretacji Anetki, że zostawię ją dla siebie. Kopulację z bestią i taniec partnetki – już na zawsze zostanie na obrzeżach mojej świadomości. Minęło 45 minut.

Drugi spektakl, tej samej pary, przywitałem radosnym espresso w kawiarence. „Dante — Light in a Darkness”sponie­wierał mnie. Relacje damsko-​męskie w niemych gwałtownych czarno­białych erupcjach smakują jak filmy innego czeskiego geniusza, Jan Švankmajera.

I co na koniec? Przepraszam mimów za swoje głupie dowcipy na ich temat, które wypowie­działem w swoim życiu. Głupiec ze mnie. Zrekom­pensuję to swoimi kolejnymi wizytami na spektaklach. Obiecuję.