Jem w firmowej kuchni późno popołudniowy posiłek, jednocześnie chłonąc szczęśliwym wzrokiem kolejne ustępy z książki Chucka Palahniuka.

– Cześć, Gato — słyszę głos z progu.

To Madzia. Odkłada talerz do zmywarki, obraca się w moim kierunku i w milczeniu przypatruje się gastrycznej celebracji.

– Jesz obiad… i jednocześnie czytasz „Udław się”? — pyta po chwili.

Noo tak… Zaskoczony tym paradoksem uśmiecham się, zerkając na okładkę książki. Równie dobrze mógłbym lecieć samolotem, oglądając na pokładzie seans filmowy „Słynne katastrofy lotnicze”.